هدف: هدف پژوهش حاضر طراحی و ارائه یک چهارچوب مفهومی از شاخص ­های دیپلماسی اقتصادی در ورزش ایران بود.روش شناسی: این پژوهش از منظر هدف، کاربردی بوده و با استفاده از روش تحقیق کیفی مبتنی بر روش تحلیل تماتیک انجام شده است. جامعه آماری پژوهش، صاحب نظران (اساتید، کارشناسان و خبرگان اقتصاد و مدیریت ورزشی) در زمینه اقتصاد ورزش بودند که با بهره گیری از روش نمونه گیری تئوریک و اشباع نظری (شامل 16نفر) انتخاب شده ­اند و با آن ها مصاحبه به عمل آمده است. روایی ابزار پژوهش (مصاحبه)، توسط مصاحبه­شوندگان و سپس اساتید متخصص، مورد بررسی قرار گرفت و تأیید شد و برای سنجش پایایی از روش توافق درون موضوعی استفاده شد که مطابق این روش مقدار پایایی برابر با 83/0 بود.یافته ها: بر اساس تحلیل مضمون موضوعی عوامل مختلفی بر شکل ­گیری دیپلماسی اقتصادی ورزش ایران تاثیرگذار هستند. این عوامل در قالب 4 مقوله اصلی دسته بندی شدند، مقوله ­ها شامل: بسترسازی اقتصادی، تحرکات اقتصادی، سیاست بین ­الملل و تعاملات اقتصادی می باشند.نتیجه گیری: یافته ­های این پژوهش می­تواند خلاء موجود در ارتباط با عدم شناسایی شاخص های دیپلماسی اقتصادی در ورزش ایران را پر نموده و تعریف مشترکی از مفهوم دیپلماسی اقتصادی در ورزش را هم در حوزه علمی و هم اجرایی ارائه نماید.

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف ارائۀ مدل توسعۀ دیپلماسی از طریق ورزش انجام گرفت.روش پژوهش: روش شناسی پژوهش از نوع کیفی و نظریة داده بنیاد با استفاده از رویکرد اشتراوس و کوربین بود. جامعة آماری پژوهش مشتمل بر رؤسای فدراسیون های المپیکی، سیاستمداران و صاحب نظران و خبرگان علمی که در امور بین الملل فعالیت داشته اند، بود و نمونه گیری تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. برای تعیین نمونه های این پژوهش از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شد و 19 نفر به عنوان مصاحبه شونده در نظر گرفته شدند. برای جمع آوری داده ها از مصاحبه های نیمه ساختاریافته استفاده شد. مقوله ها، مفاهیم و گویه ها برای شرایط علی، عوامل زمینه ای، عوامل مداخله گر، راهبردها و پیامدها در نرم افزار MAXQDA استخراج شد.یافته ها: 297 گزارۀ مفهومی اولیه با 13 مقوله و 73 مفهوم در قالب پارادایمی در چهار حوزة کارکرد ورزش، عوامل مدیریتی، سیاست خارجی و ساختار ورزش بوده است.نتیجه گیری: کارکرد ورزش (شامل کارکرد سیاسی ورزش، کارکرد اقتصادی ورزش، کارکرد اجتماعی ورزش و توسعۀ روابط بین الملل)، عوامل مدیریتی (شامل آموزش و تربیت نیروی انسانی، مدیریت دانش و عامل رسانه و روابط بین الملل)، سیاست خارجی (شامل ورزش و سیاست خارجی و عامل سیاست خارجی و ورزش) و آخرین حوزه مربوط به ساختار ورزش (شامل کرسی های بین المللی، سیاستگذاری و برنامه ریزی، ساختار سازمان های ورزشی و عامل جایگاه ورزش کشور در جهان) قابل تقسیم هستند. همچنین روابط بین مقوله های شکل گرفته در داده ها نشان داد که الگوی به دست آمده با شکل اصلی الگوی پارادایمی اشتراوس و کوربین تطابق دارد.

هدف: هدف این پژوهش تدوین ارائه چارچوب راهبردهای کلان دیپلماسی اقتصادی در ورزش کشور بود. روش شناسی: در این پژوهش با بهره گیری از روش ترکیبی ـ اکتشـافی، راهبردهای کلان دیپلماسی اقتصادی در ورزش کشور و مشارکت کنندگان مدیران ورزشی کشور بودند. و با بهره گیری از روش نمونه گیری هدفمند و تکنیک اشباع نظری، آگاهی دهندگان کلیدی )شامل 13نفر) برای شناسایی چارچوب مدل دیپلماسی اقتصادی انتخاب شده اند و با آن ها مصاحبه به عمل آمده است .ابزار مورد استفاده برای شناسایی عوامل مدل دیپلماسی اقتصادی، مصاحبه نیمه ساختمند) با گروه های کانونی (و مطالعه اسناد بوده است. برای تأمین روایی و پایایی مطالعه از روش ارزیابی لینوکلن و گوبا استفاده گردید. و با روش الگوسازی ساختاری ـ تفسیری، الگـوی نهـایی ارائـه شد. یافته ها: الگوی به دست آمده در مجموع شامل 22 مؤلفه به عنوان راهبردهای کلان دیپلماسی اقتصادی در ورزش کشور در سـه مرحلـه اقتصاد اجتماعی، تسلط ساختاری و ترفیع اهداف بود.نتیجه گیری: جمهوری اسلامی ایران در مرحله اول به یک سند مشخص برای دیپلماسی اقتصادی نیاز دارد. در این خصوص، باید توجه شود که توفیق دیپلماسی اقتصادی مستلزم یک چشم انداز مناسب از منافع ملی در سطوح منطقه ای و جهانی است. واژه های کلیدی: توسعه، راهبرد، کلان، دیپلماسی اقتصادی، ورزش.

جمهوری اسلامی ایران در تاریخ 40 ساله شکوهمند خود بارها با کشورهای غربی به خصوص ایالات متحده بر سر موضوعات مختلف اقتصاد سیاسی به چالش کشیده شده است. در این میان ایران با ابزارهای مختلف تلاش کرده است تا ضمن تقویت قوای نظامی خود، قدرت نرم خود را نیز در جامعه جهانی افزایش دهد. یکی از ابزارهای مهم اعمال این قدرت دیپلماسی از راه ورزش است. با توجه به اهمیت نقش دیپلماسی ورزش در بهبود روابط بین ایران و کشورهای غربی به ویژه آمریکا، پژوهش حاضر ابتدا ضمن استخراج مولفه های دیپلماسی ورزش ایران، به نقش این مولفه ها در بهبود روابط بین دو کشور می پردازد. با استفاده از ادبیات پژوهشی دیپلماسی ورزشی گویه های پرسشنامه مشخص شده و سپس با استفاده از نرم افزارهای SPSS و PLS به بررسی میزان همبستگی متغیرها براساس آزمون اسپیرمن و تحلیل عاملی اکتشافی پرداخته شد و در نهایت مدلسازی ساختاری-تفسیری متغیرهای مستقل و وابسته تعیین شد. نتایج آزمون همبستگی نشان داد که متغیر جریان های مذهبی بیشترین تاثیر را بر تبادل فرهنگی دارد. تبادل فرهنگی رابطه مثبت و معناداری با صلح سازی و وحدت ملی دارد. در نهایت رابطه مثبت و معنادار بین صلح سازی و وحدت ملی با توسعه اقتصادی مشاهده شد. به نظر می رسد یافتن گفتمان مشترک در ابعاد تعاملات فرهنگی به ویژه در بستر ورزش، علاوه بر تقویت صلح و دوستی میان جمهوری اسلامی ایران و این کشورها، توسعه اقتصادی را برای جمهوری اسلامی ایران به ارمغان آورد.

هدف پژوهش حاضر شناسایی و استخراج مولفه های تاثیرگذار و مهم دیپلماسی ورزشی بود؛ پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ نحوه گردآوری داده ها از نوع پیمایشی بود که بصورت آمیخته (کمی-کیفی) انجام شد؛ جامعه آماری برابر با تمامی متخصصین و نمونه آماری در بخش کمی با توجه به فرمول کوکران برای حجم جامعه نامعلوم برابر با 218 نفر بود که بصورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابتدا با مرور ادبیات پژوهشی مرتبط، مولفه های مرتبط با دیپلماسی ورزشی استخراج شدند. سپس با استفاده از روش دلفی فازی به صحه گذاری سوالات پرسشنامه با استفاده از نظر خبرگان پرداخته شد. به منظور خلاصه سازی تم های استخراجی از مصاحبه، شناسایی عامل ها و نام گذاری عامل های استخراج شده از تحلیل عاملی اکتشافی استفاده گردید. در نهایت 7 مولفه جریان های سیاسی، تبادل فرهنگی، عامل صلح سازی، وحدت ملی، توسعه اقتصادی، تحول و ارتباطات و جریان های مذهبی استخراج شد. در مرحله بعد به کمک مدلسازی ساختاری-تفسیری، و آزمون مدل معادلات ساختاری به بررسی روابط بین متغیرها پرداخته شد. نتایج نشان داد که جریان های سیاسی، تبادل فرهنگی، تحول و ارتباطات تاثیر مستقیم و معناداری بر وحدت ملی دارد. معناداری جریان های سیاسی با عامل صلح سازی تایید نشده است ولی وحدت ملی و عامل صلح سازی در دیپلماسی ورزش تاثیر مستقیم و معناداری بر توسعه اقتصادی جوامع دارد؛ لذا بنظر می رسد تقویت وحدت ملی و نقش صلح ساز ورزش در جوامع می تواند به شکوفایی اقتصادی آنها کمک نماید.

هدف از پژوهش حاضر شناسایی عوامل موثر بر توسعه دیپلماسی اقتصادی در ورزش ایران بود. این پژوهش ازنوع توصیفی – همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه اساتید، صاحب نظران، کارشناسان مدیریت ورزشی و علوم اقتصادی آشنا به مقوله اقتصاد ورزش بوده است. نمونة آماری با توجه به فرمول کوکران برآورد شدو در نهایت، 144 پرسش نامه در تجزیه وتحلیل آماری استفاده شد؛ برای گردآوری داده ها از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد که روایی سوری و محتوایی آن توسط 8 نفر از صاحبنظران مورد تایید قرار گرفته و پایایی آن نیز به وسیله ازمون کرونباخ تایید شد. جهت دستیابی به اهداف پژوهش از معادلات ساختاری (تحلیل عاملی مرتبه سوم) و نرم افزار اسمارت پی ال اس 3 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد بسترسازی اقتصادی، توسعه دانش و اطلاعات، توسعه ارتباطات، کیفیت بخشی صادرات، توسعه صادرات، توسعه بخش خصوصی، مشارکت فعال و پشتیبانی هشت عامل کلیدی توسعه دیپلماسی اقتصادی در ورزش ایران می باشند. با توجه به نتایج حاصل از پژوهش، از یک سو می توان نتیجه گرفت که توسعه بخش خصوصی و افزایش مشارکت فعال و پشتیبانی در حوزه صنعت ورزش می تواند به توسعه دیپلماسی اقتصادی ورزش کمک نماید و از سوی دیگر ترویج و تسهیل صادرات با کیفیت و تقویت و توسعه ارتباطات و روابط دیپلماتیک و اقتصادی نیز می تواند به عنوان دیگر عوامل موثر بر توسعه دیپلماسی اقتصادی در ورزش ایران باشد.

هدف از انجام این پژوهش شناسایی عوامل مؤثر بر توسعه دیپلماسی بین المللی ورزش بانوان ایران بود. این تحقیق ازنظر ماهیت اکتشافی بوده و به صورت کیفی (تحلیل تماتیک) اجرا شد. جامعه پژوهش شامل خبرگان آگاه به پدیده مورد مطالعه بود. نمونه گیری به صورت هدفمند و با رویکرد گلوله برفی انجام شد و افراد مورد نظر تحت مصاحبه های نیمه ساختار یافته قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل 17 مصاحبه با مشارکت کنندگان در تحقیق منجر به شناسایی 13 تم اصلی و 33 تم فرعی شد. یافته های پژوهش نشان داد عوامل الزامات دینی، الزامات فرهنگی-اجتماعی، الزامات رسانه ای، روشنگری، ارتقا دانش علمی، تدوین استراتژی موثر، مسئولیت پذیری نهادهای سیاسی-ورزشی، توسعه منابع انسانی، الزامات ساختاری، برندینگ بین المللی، عوامل مدیریتی، برگزاری رویدادها و توسعه ارتباطات بین المللی از عوامل اصلی تاثیر گذار بر توسعه دیپلماسی بین المللی ورزش بانوان ایران می باشند. به طور کلی نتایج نشان داد ورزش بانوان جمهوری اسلامی ایران به دلیل موفقیت ها و پیشرفت های روزافزونی که در عرصه بین المللی دارد، ابزار موثری برای توسعه دیپلماسی بین المللی است. نتایج این پژوهش، نقشه راه روشنی برای مسئولین و سازمان های ورزشی است تا با به کارگیری آن مسیر پیشرفت ورزش بانوان و در نهایت توسعه دیپلماسی بین المللی ورزش بانوان را هموار کنند.

در میان انبوه سازمان های غیردولتی، چندملیتی و بین حکومتی، ورزش و نهادهای جهانی آن مانند کمیته بین المللی المپیک به عنوان بزرگترین ارزش مشترک جوامع امروز سبب شد تا فارغ از هر گونه رنگ قومی و نژادی، تحقق دهکده ای به واقع جهانی با شتابی روزافزون صورت گیرد؛ لذا هدف از پژوهش حاضر مطالعه تطبیقی دیپلماسی ورزشی در ایران و مقایسه آن با کشورهای منتخب (ایالات متحده، چین، استرالیا، ترکیه، روسیه و ژاپن) بود؛ پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی که با بررسی بیش از 50 مقاله، کتاب، یادداشت، خبر طی سال های 1380 تا 1397 با استفاده از الگوی بردی انجام شد. برای دستیابی به اطلاعات مورد نیاز متون انگلیسی و فارسی تا پایان سال 2018 میلادی جمع آوری و مورد مطالعه قرار گرفت؛ یافته های پژوهش نشان داد کشورهای توسعه یافته مانند ایالات متحده، ژاپن و استرالیا در کنار کشورهای دارای اقتصاد نوظهور (بریک) مانند روسیه و چین با ارائه برنامه ای جامع و در قالب استفاده از ورزشکاران، مربیان، داوران و حتی شرکت های ورزشی به دنبال تحقق اهداف کلان سیاسی خود در بستر ورزش هستند؛ حال آنکه تصمیم گیران سیاسی ایران به ورزش به عنوان پدیده ای تفریحی نگریسته و هنوز به "علاقه مندی" به جای "ادراک" از ظرفیت ورزش ایران در عرصه بین الملل بسنده کرده اند.

قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران پس از گذشت چهار دهه از انقلاب شکوهمند، متاثر از مفاهیم کلان و خرد متفاوتی بوده که بارها توسط کشورهای غربی به ویژه ایالات متحده به چالش کشیده شده است. دیپلماسی عمومی و به طور خاص دیپلماسی ورزشی از ابزارهای پرکاربرد تصمیم گیران و تصمیم سازان سیاسی ایالات متحده در توسعه و تقویت قدرت نرم خود در جهان است که جمهوری اسلامی ایران نیز با توجه به موفقیت های سال های اخیر در حوزه بین الملل ورزش از جمله کسب مقام هفدهم در میان 206 کشور جهان در بازی های المپیک 2012 می تواند با استفاده از این ظرفیت به توسعه تعاملات خود در عرصه بین الملل کمک کند. هدف از پژوهش حاضر در ابتدا کشف مفاهیم تقویت کننده قدرت نرم ایران از دریچه ورزش و نیز طراحی الگوی مطلوب مولفه های شکل دهنده توسعه روابط دیپلماتیک با کشورهای غربی به ویژه ایالات متحده بود. در ادامه با استفاده از نرم افزارهای SPSS و PLS به بررسی میزان همبستگی متغیرها براساس آزمون اسپیرمن، تحلیل عاملی اکتشافی و در نهایت مدلسازی ساختاری-تفسیری متغیرهای مستقل و وابسته پرداخته شد. یافته های پژوهش نشان داد هفت عامل توسعه تجاری، امور دینی، تعاملات، امور فرهنگی، انسجام ملی، امور دیپلماتیک و دوستی در چهار سطح متاثر از فضای ورزشی کشور ایران در عرصه بین الملل بوده است.